Εκτύπωση

Ασφαλιστικό

Καταχώριση Θέσεις

 

ΠΛΗΡΩΝΕ ΚΑΙ ΜΗ ΕΡΕΥΝΑ

Ο εργαζόμενος (και ο εργοδότης του, αν έχει υπαλληλική σχέση)  συνεισφέρει κάποιο ποσό σε ένα κοινό ταμείο, το οποίο δεν το επιλέγει ο ίδιος, και του οποίου τη διαχείριση έχει το κράτος. Μολονότι έχει πληρώσει σημαντικά ποσά, δεν ξέρει ούτε πόσα είναι αυτά, ούτε πόση σύνταξη του εξασφαλίζουν. Αν έχετε αντίρρηση, απαντήστε στα παρακάτω ερωτήματα:

  • Πόσα είναι τα ποσά που σας έχουν μέχρι σήμερα παρακρατηθεί από τους μισθούς / αμοιβές σας ως ασφαλιστικές εισφορές;
  • Ποια είναι η σημερινή τους αξία;
  • Αν θελήσετε να σταματήσετε να εργάζεστε αύριο ή σε 10 χρόνια τι ποσό θα παίρνετε ως σύνταξη;
  • Αν – χτύπα ξύλο -  τύχει και φύγετε από τον μάταιο τούτο κόσμο πριν πάρετε σύνταξη, πού πηγαίνουν οι ασφαλιστικές εισφορές τόσων χρόνων; Τις κληρονομούν οι δικοί σας ή τις «τρώει» το κράτος;

Προφανώς δεν ξέρετε, γιατί κανένας δεν ξέρει, μολονότι πρόκειται για τα ΧΡΗΜΑΤΑ ΣΑΣ!

Ο «ασφαλισμένος» λοιπόν λαμβάνει την «υπόσχεση» ότι όταν το κράτος του επιτρέψει να πάψει να εργάζεται θα έχει κάποιο μηνιαίο ποσό ως σύνταξη. Ποιο θα είναι αυτό; Άγνωσται αι βουλαί του κράτους! Θεωρητικά το κράτος «αναδιανέμει» αυτό το κοινό ταμείο με τρόπο τέτοιο που να ευνοούνται αδικημένες κοινωνικές ομάδες. Όλοι ξέρουμε όμως πώς «αναδιανέμει» το κράτος τα χρήματα που διαχειρίζεται.

Το σύστημα αυτό αντιμετωπίζει πολύ μεγάλα προβλήματα καθότι η λειτουργία του είναι εντελώς αδιαφανής. Οι εισφορές του κάθε εργαζόμενου χάνονται μέσα στο μεγάλο κρατικό καλάθι και ο μόνος που έχει τη δυνατότητα να ξέρει (θεωρητικά, γιατί ούτε κι αυτός ξέρει) τι γίνεται με τα λεφτά αυτά είναι ο διοικητής του κάθε Ασφαλιστικού Ταμείου και η εκάστοτε κυβέρνηση. Στην Ελλάδα η αυξημένη ένταση του προβλήματος οφείλεται στον... αυξημένο βαθμό υπεξαίρεσης των διαθεσίμων των ταμείων από το σύνολο σχεδόν του Ελληνικού πολιτικού κόσμου.

Tο ασφαλιστικό είναι, σε τελική ανάλυση, ύψιστο ζήτημα ατομικής ελευθερίας και προστασίας του δικαιώματος στην ιδιοκτησία. Είναι ή δεν είναι οι ασφαλιστικές εισφορές ιδιοκτησία του κάθε εργαζόμενου; Πρέπει ή δεν πρέπει να έχει ο εργαζόμενος ελευθερία επιλογής του ασφαλιστικού του φορέα; Για την πλειοψηφία του ελληνικού πολιτικού κόσμου η απάντηση είναι όχι. Φαίνεται ότι το πολιτικό σύστημα θέλει να διατηρεί το δικαίωμα να βάζει χέρι στην περιουσία των πολιτών και να χρησιμοποιούν τα προϊόντα της κλοπής (διότι περί κλοπής πρόκειται) για την εξαγορά ψήφων.

ΑΝΑΔΙΑΝΕΜΗΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ – ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ

Αναδιανεμητικό είναι το σύστημα στο οποίο οι νέοι πληρώνουν τις συντάξεις των παλαιότερων γενεών. Όλα τα κράτη από αυτό ξεκινούν. Το 1861, όταν η τότε ελληνική κυβέρνηση προχώρησε στη δημιουργία του πρώτου ταμείου συντάξεων των δημοσίων υπάλληλων, υπήρχαν ηλικιωμένοι δικαιούχοι που δεν είχαν πληρώσει ασφαλιστικές εισφορές, άρα οι εργαζόμενοι με τις εισφορές τους κάλυπταν τις συντάξεις τους, περιμένοντας κι αυτοί να καλυφθούν από τις επόμενες γενιές. Όμως όλα τα κράτη με το πέρασμα του χρόνου υιοθετούν ένα μεικτό σύστημα για να καταλήξουν στο κεφαλαιοποιητικό  - ανταποδοτικό το οποίο λειτουργεί σαν προσωπικός κουμπαράς για κάθε εργαζόμενο. Όλα, εκτός από την Ελλάδα.

Το αναδιανεμητικό εκτός από προφανώς άδικο έχει και πολλά προβλήματα εφαρμογής:

Οι φτωχότεροι πριμοδοτούν τους πλουσιότερους

Οι φτωχότεροι μπαίνουν, ως επί το πλείστον, νωρίτερα στην αγορά εργασίας (κατευθείαν μετά το σχολείο) και αρχίζουν να καταβάλουν από τα 18 τους ασφαλιστικές εισφορές.
Επιπλέον, πεθαίνουν κατά μέσο όρο νωρίτερα, λόγω χειρότερων συνθηκών διαβίωσης, και συνεπώς παίρνουν συντάξεις, ή άλλες απολαβές, από το ασφαλιστικό σύστημα για λιγότερα χρόνια.
Έτσι, ουσιαστικά με το ισχύον σύστημα, οι φτωχότεροι επιδοτούν τους πλουσιότερους, βάζοντας λεφτά στο σύστημα τα οποία δεν επιστρέφονται στους ίδιους αλλά στους πλουσιότερους που συχνά αρχίζουν να καταβάλουν εισφορές μετά τα 25-30 τους και έχουν μεγαλύτερη μέση διάρκεια ζωής.

Είναι ευάλωτο σε ομάδες συμφερόντων

Διάφορες ομάδες που έχουν ισχύ και πρόσβαση στον πολιτικό κόσμο μπορούν μετά από πίεση να εξασφαλίζουν ειδική μεταχείριση και να παίρνουν μεγαλύτερα κομμάτια από το κοινό ταμείο της δήθεν "κοινωνικής" ασφάλισης. Χαρακτηριστικό της κατάφωρης αδικίας και ανισότητας οι διαφορετικές προϋποθέσεις και τα διαφορετικά όρια συνταξιοδότησης που οι συντεχνίες επιτυγχάνουν για τα μέλη τους με πιο εξοργιστικά τα 4 χρόνια (σε δύο θητείες) για τους βουλευτές.

Είναι ανυπεράσπιστο στις ορέξεις των πολιτικών

Καθώς δεν υπάρχει ουσιαστικά δικαιούχος της περιουσίας των ταμείων, ένας πολιτικός με απλή απόφαση μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτά τα ποσά για οτιδήποτε;  να  δώσει συντάξεις σε πολιτικούς του πελάτες, να «παίξει» με τοξικά ομόλογα, να  διορίσει  στα Ταμεία υπεράριθμο προσωπικό, να δανεισθεί από τα ταμεία άτοκα, να «επενδύσει» τα αποθεματικά σε λάθος επιλογές ή απλώς να τα κλέψει. ΟΛΑ αυτά έχουν συμβεί στην «ασφαλιστική μας ιστορία».

Δεν εξασφαλίζει αειφορία

Χρειάζονται 4 εργαζόμενοι για να συντηρούν έναν συνταξιούχο. Πριν την κρίση η αναλογία για την Ελλάδα ήταν λιγότεροι από 2 εργαζόμενοι (1,7) για κάθε συνταξιούχο!

Το μέγεθος του προβλήματος απαιτεί άμεση δράση, παραμερισμό των πολιτικών σκοπιμοτήτων, αμέριστη συνεργασία όλων των μερών, λήψη των ριζικότερων δυνατών μέτρων, φαντασία και τόλμη. Σε μία τέτοια προσπάθεια δεν μπορεί να περισσεύει τίποτα. Όλες οι διαθέσιμες δυνάμεις είναι απολύτως απαραίτητες.