Εκτύπωση

Ασφαλιστικό

Καταχώριση Θέσεις

 

ΟΙ ΑΡΧΕΣ ΕΝΟΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Το σύστημα πρέπει να διαθέτει ένα σημαντικό δίχτυ προστασίας προς εκείνους που την έχουν ανάγκη. Το δίχτυ αυτό αποτελεί τον εκφραστή της αλληλεγγύης μεταξύ των μετεχόντων του συστήματος. Το κόστος αυτού του παράγοντα πρέπει να καλύπτεται μέσα από την γενική φορολογία.

Το σύστημα πρέπει να διασφαλίζει την πληρέστερη δυνατή ανταποδοτικότητα των καταβαλλομένων εισφορών, έτσι ώστε να είναι δίκαιο απέναντι στους μετέχοντες σε αυτό, οι οποίοι δικαίως αναμένουν μία παροχή ανάλογη των εισφορών που καταβάλλουν.

Το σύστημα πρέπει να διασφαλίζει την μακροχρόνια σταθερότητα των εισφορών, έτσι ώστε να αποφεύγεται η υπέρμετρη επιβάρυνση των νεώτερων γενεών. Η αρχή αυτή στοχεύει στην δημιουργία ενός συνταξιοδοτικού συστήματος με απόλυτα ελεγχόμενο κόστος.

Το σύστημα πρέπει να στηρίζεται, σε μεγάλο βαθμό, σε ιδιωτικά κεφαλαιοποιητικά σχήματα όπως επαγγελματικά ταμεία ή ατομικά συνταξιοδοτικά προγράμματα, με αντίστοιχη μείωση του κρατικού διανεμητικού συστήματος. Η μέγιστη δυνατή συμμετοχή του κεφαλαιοποιητικού συστήματος είναι απαραίτητη επειδή το σύστημα αυτό είναι ασφαλέστερο του διανεμητικού ιδιαίτερα απέναντι σε κινδύνους όπως αυτοί που προέρχονται από το δημογραφικό πρόβλημα. Σημειώνουμε ότι ένα κεφαλαιοποιητικό σύστημα δεν μπορεί ποτέ να είναι υπό κρατική διαχείριση. Αναγκαία είναι και η ανάπτυξη ενός αποτελεσματικού μηχανισμού εποπτείας.

Το σύστημα πρέπει να ενσωματώνει μηχανισμούς αυτόματης προσαρμογής στο φαινόμενο της συνεχώς βελτιούμενης μακροζωίας. Το φαινόμενο αυτό θα συνεχίσει να υπάρχει για πάρα πολλά χρόνια και είναι αδύνατο να προβλεφθούν οι σχετικές εξελίξεις. Οι εξελίξεις της ιατρικής επιστήμης και η συνεχώς αναπτυσσόμενη τεχνολογία, θα συνεχίσουν να συμβάλλουν αποφασιστικά στην βελτίωση της μακροζωίας του ανθρώπου. Αυτό σημαίνει ότι τα ταμεία θα πληρώνουν για περισσότερα χρόνια συντάξεις, απ’ ό,τι στο παρελθόν και οι δαπάνες για την υγεία θα είναι ιδιαίτερα αυξημένες καθώς, όπως είναι προφανές, η τρίτη ηλικία έχει περισσότερες ανάγκες περίθαλψης.

Το σύστημα πρέπει να παρέχει στο σύγχρονο άτομο δυνατότητες επιλογών. Η σύγχρονη κοινωνία δεν αποδέχεται τον αλόγιστο εξαναγκασμό. Τέτοιες δυνατότητες επιλογών μπορεί να αφορούν τη δυνατότητα του ατόμου να καθορίζει την ηλικία αποχώρησης, το τελικό ύψος της παροχής, τον φορέα διαχείρισης των εισφορών του.

Το σύστημα δεν πρέπει να θέτει εμπόδια στην κινητικότητα των εργαζομένων, από ένα εργοδότη σε έναν άλλο, από ένα επαγγελματικό τομέα σε έναν άλλο, από μία χώρα – μέλος της ΕΕ σε μία άλλη.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Το "κεφαλαιοποιητικό" ασφαλιστικό σύστημα, προβλέπει το εξής πολύ απλό:
Ο κάθε εργαζόμενος έχει έναν ατομικό συνταξιοδοτικό λογαριασμό. Κάτι σαν τον λογαριασμό που έχουμε στην τράπεζα ή σε μια εταιρεία αμοιβαίων κεφαλαίων. Μόνο που τους λογαριασμούς αυτούς διαχειρίζονται ειδικές εταιρείες που έχουν συσταθεί για αυτό το σκοπό και οι οποίες βρίσκονται υπό κοινωνικό έλεγχο και υπό τον έλεγχο του κράτους ως προς τη διαχείρισή τους. Κάτι σαν τις τράπεζες ή τις εταιρείες αμοιβαίων κεφαλαίων δηλαδή. Στον λογαριασμό αυτόν που είναι ατομική ιδιοκτησία του κάθε εργαζομένου μπαίνουν κάθε μήνα οι ασφαλιστικές του εισφορές. Δεν καταλήγουν δηλαδή σε ένα "κοινό και αδιαφανές καλάθι" αλλά ο κάθε εργαζόμενος μπορεί να ξέρει ανά πάσα στιγμή ποιο ποσό έχει συγκεντρώσει από τις ασφαλιστικές του εισφορές. Το ποσό αυτό φυσικά έχει μια ετήσια απόδοση καθότι επενδύεται σε ασφαλείς τοποθετήσεις, και έτσι σιγά-σιγά δημιουργείται ένα αξιοσέβαστο κεφάλαιο (εξ ου και ο όρος "κεφαλαιοποιητικό"). Το κεφάλαιο αυτό δεν μπορεί να το αγγίξει κανένας καθώς θεωρείται ατομική ιδιοκτησία του εργαζόμενου και όχι δημόσιος πόρος.


Πότε βγαίνει στη σύνταξη ο εργαζόμενος;

Σε αντίθεση με το αναδιανεμητικό σύστημα ο κάθε εργαζόμενος μπορεί να επιλέγει ο ίδιος τον χρόνο συνταξιοδότησής του και το ποσό της σύνταξής του, από μια κλίμακα επιλογών. Νωρίτερα στη σύνταξη; Μικρότερο ποσό. Αργότερα; Μεγαλύτερο ποσό.

Τι γίνεται με τους ασφαλισμένους εκείνους που δεν καταφέρνουν να συγκεντρώσουν ένα ελάχιστο κεφάλαιο, επαρκές για μια αξιοπρεπή διαβίωση, κατά τη διάρκεια του εργασιακού τους βίου;

Στην περίπτωση αυτή το κράτος χορηγεί με επιβάρυνση του προϋπολογισμού μια προκαθορισμένη ελάχιστη εθνική σύνταξη – και όποιο ανεπαρκές ποσό συγκέντρωσε ο συνταξιοδοτούμενος μεταφέρεται στο Δημόσιο Ταμείο.

Μπορεί το κεφαλαιοποιητικό σύστημα να εφαρμοστεί αμέσως;

Όχι. Διότι αν ένας ασφαλισμένος σήμερα ξεκινήσει να σχηματίζει αυτόν τον προσωπικό αποταμιευτικό λογαριασμό με όλες τις εισφορές του, θα πρέπει να σταματήσει εντελώς η καταβολή συντάξεων καθώς και αυτά τα χρήματα πηγαίνουν – όλα - στις συντάξεις άλλων.

Άρα χρειάζεται να δημιουργηθεί ένας λογαριασμός νοητός στον οποίον θα καταγράφονται οι εισφορές του ασφαλισμένου και θα τοκίζονται. Ο ασφαλισμένος θα συνταξιοδοτείται βάσει αυτού του λογαριασμού που θα αποτυπώνει 100% τις εισφορές του. Το ότι είναι νοητός (δεν έχει δηλαδή χρήματα) δεν έχει καμία σημασία διότι ούτως ή άλλως, δεν θα μπορούσε να γίνει ανάληψη απ΄αυτόν, παρά μόνο επένδυση.

Όσο οι πολίτες ενημερώνονται και αρχίζουν να αντιδρούν, τόσο περισσότερες είναι οι πιθανότητες για μια γρήγορη (και άρα λιγότερο επώδυνη) αλλαγή του συστήματος και μετάβαση σ' ένα κεφαλαιοποιητικό σύστημα όπου οι ασφαλιστικές εισφορές του εργαζόμενου θα ανήκουν σ' αυτόν και μόνο.