Η παιδεία είναι ο θεμέλιος λίθος πάνω στον οποίο χτίζεται το ήθος, ο πολιτισμός, η αλληλεγγύη, το όραμα και η πρόοδος κάθε κοινωνίας. Η υποχρεωτική επίσημη εκπαίδευση ξεκινά από την πρωτοβάθμια, και συνεχίζεται με την δευτεροβάθμια. Το εκπαιδευτικό σύστημα υπηρετεί πολλαπλούς στόχους όπως: την προώθηση της πνευματικής ανάπτυξης των πολιτών, την συμβολή στην καλλιέργεια της κοινωνίας, την ανάπτυξη του αισθήματος συλλογικότητας των νέων διαφορετικών κοινωνικών τάξεων και πολιτισμικών καταβολών, την ένταξη στην κοινωνία με πολιτειακή συνείδηση και αμοιβαίο σεβασμό, την προετοιμασία των μελλοντικών πολιτών της χώρας, ανεξαρτήτως καταγωγής και κοινωνικής προέλευσης. Επίσης, το εκπαιδευτικό σύστημα οφείλει να σέβεται ιδιαιτερότητες και να προωθεί τις ικανότητες του κάθε ατόμου, να ενθαρρύνει την πρωτοβουλία, τη δημιουργικότητα και το επιχειρηματικό πνεύμα, να επεκτείνει την παραγωγική βάση, να αναπτύσσει την υπευθυνότητα, να συμβάλλει στην εναρμόνιση εκπαίδευσης και εργασίας, να μειώνει την ανεργία.

Η Παιδεία είναι από εκείνα τα αγαθά που θέλουν χρόνο, απαιτούν μακροχρόνιες πολιτικές και στοχευμένες στρατηγικές. Είναι από εκείνα τα αγαθά που μαραζώνουν από τους εναλλασσόμενους πειραματισμούς και την αγκύλωση συντεχνιακών πρακτικών. Έτσι, εισηγούμαστε, σε επίπεδο Δράσεων:

i. Tην δημιουργία Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας, οριζόμενο με αυστηρές διαδικασίες μέσω ανεξάρτητης διαδικασίας επιλογής και επικυρωμένο από την Βουλή με θητεία τουλάχιστον 7ετίας, με πλήρη ανεξαρτησία από τον υπουργό παιδείας, το οποίο συνεργάζεται με το αρμόδιο υπουργείο, είναι υπεύθυνο για το σχεδιασμό της εκπαιδευτικής πολιτικής, τον συντονισμό, την ανάπτυξη και αξιολόγηση της βασικής και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

ii. Υποστηρίζουμε μια εκπαίδευση που βασίζεται στην Ενίσχυση και στην επιβράβευση της προσπάθειας και του ταλέντου, μια εκπαίδευση με γνωσιακά αντικείμενα τόσο επιστημονικά όσο και κοινωνικά.

Ανάλογα με την έφεση και τις ικανότητές τους, οι μαθητές να μπορούν να επιλέξουν και να εμβαθύνουν σε συγκεκριμένα υποχρεωτικά μαθήματα ή να επιλέξουν νέα αντικείμενα.

iii. Για να ανταποκριθούν στις διαφορετικές ικανότητες των μαθητών, τα μαθήματα στα κύρια αντικείμενα προσαρμόζονται στις ατομικές ικανότητες των μαθητών.

iv. Άρτιες εξοπλισμένες σχολικές εγκαταστάσεις που να εξυπηρετούν μεγαλύτερο πλήθος μαθητών και όχι κατακερματισμένες ελλιπείς σχολικές μονάδες παντού.

v. Ένα σχολείο Ανοιχτό στην κοινωνία. Ένα σχολείο το οποίο ενσωματώνεται στην τοπική κοινωνία, ενεργός λόγος γονέων και συνεργασία γονέων και σχολείου.

vi. Συνεχιζόμενη αξιολόγηση εκπαιδευτικών με σκοπό την βελτίωση τους και τον καλύτερο καταμερισμό τους.

vii. Συνεχιζόμενη επιμόρφωση   εκπαιδευτικών στην επιστήμη τους και στα παιδαγωγικά ζητήματα

viii. Δράσεις τόσο επιστημονικές άλλα και κοινωνικές με έμφαση στην εργασία ομάδων. Δράσεις αθλητικές, καλλιτεχνικές, πολιτισμικές και ακτιβιστικές για όλους τους μαθητές ανάλογα με τις προτιμήσεις τους

ix. Άμεση απεμπλοκή της δευτεροβάθμιας από την τριτοβάθμια. Ενοποίηση σε διοικητικό επίπεδο πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης

x. Απλούστευση της εκπαιδευτικής νομοθεσίας

Συζητήστε αυτό το άρθρο στο χώρο του Φόρουμ (74 απαντήσεις).

Πέρα από μια ισχυρή βάση σφαιρικής εκπαίδευσης, που δημιουργεί πολίτες ικανούς να εκτιμήσουν, να αποφασίσουν, και να συμμετέχουν στα κοινά απαιτείται η δημιουργία μιας καλά οργανωμένης εθνικής δεξαμενής δεξιοτήτων, που να παρέχει δυνατότητες για ταχυτάτη και συνεχιζόμενη επανακατάρτιση. Βασικός στόχος εδώ είναι να μην περιορίζεται η αντιστοιχία μεταξύ των ανά πάσα στιγμή ζητούμενων και προσφερόμενων δεξιοτήτων. σύμφωνα με τις ανάγκες της Ελληνικής αγοράς, αλλά και της Διεθνούς μέσω της ολοένα αυξανόμενης εργασίας εξ’ολοκλήρου αλλά και μερικώς από απόσταση. Επίσης, σημαντικό κριτήριο είναι και η δημιουργία μιας δυνατότητας συνεχούς προσωπικής ανάπτυξης και εξέλιξης για κάθε εργαζόμενο – κάτοχο δεξιοτήτων, που να οδηγεί όχι μόνο στην επαγγελματική και οικονομική ανέλιξη, αλλά και στην προσωπική αυτοπραγμάτωση.

Έτσι προτείνουμε:

i. Δημιουργία μιας εθνικής δεξαμενής δεξιοτήτων, με στοιχεία για τις υπάρχουσες, τις ζητούμενες, αλλά και τις θεμιτές και προβλεπόμενες δεξιότητες – με άμεση σύνδεση με την Ευρωπαϊκή δεξαμενή.

ii. Ευθυγράμμιση των πιστοποιητικών κατάρτισης με διεθνή πρότυπα, ώστε να γίνει ευκολότερη η εξαγωγή δεξιοτήτων. Διασύνδεση και μεταφρασιμότητα πρακτικής εργασίας μέσω εξετάσεων με την πιστοποίηση δεξιοτήτων.

iii. Μαζική υποστήριξη της διαρκούς επανακατάρτισης και της εξαγώγιμης παροχής υπηρεσιών βασιζόμενες σε δεξιότητες – είτε εξ’ολοκλήρου εξ’ αποστάσεως είτε μερικώς. Έμφαση στην αποκεντρωμένη παροχή εξ’ αποστάσεως υπηρεσιών από κάθε γωνιά της Ελλάδας.

Η Ελλάδα, ξεκινώντας από την αρχαιότητα, διακρίνονταν για μια ιδιαίτερη στάση στο σημαντικότατο ζήτημα της σχέσης του ατόμου με την ομάδα. Μια από τις δεσπόζουσες αρχές αντιμετώπισης αυτού του ζητήματος ήταν η ιδέα της αρμονίας – δηλαδή μιας ιδανικής σχέσης των μερών με το όλον. Για την ελληνική κοινωνικό-πολιτική σκέψη και την πολιτειακή ηθική και πρακτική η ιδιαιτερότητα και η ελευθερία του ατόμου ήταν μια καινοφανής αξία. Από την άλλη η υπαγωγή αυτής της αξίας στο συλλογικό συμφέρον, χωρίς ωστόσο την κατάλυσή της, ήταν (και παραμένει) η μεγάλη πρόκληση. Η χρυσή τομή ανάμεσα στα δύο ήταν πάντα το ιδανικό .

Από το άτομο, το «εγώ» ως ολάκερη την ανθρωπότητα και φύση, υπάρχουν εκατοντάδες ενδιάμεσα μορφώματα - κοινωνικά υποσύνολα. Ξεκινώντας από τις πολλές δυνατές ομάδες δύο ατόμων (φιλικές, σχέση γονέα-παιδιού, σχέση αγοραστή-πωλητή και πολλές άλλες), κανείς μεταβαίνει στην παρέα, την οικογένεια, το σόι, την αθλητική ομάδα, τον λόχο και φτάνει στην εταιρεία, το συνδικάτο, το σύλλογο, το πολιτικό κόμμα, το κυβερνητικό όργανο, την λιγότερο ή περισσότερο ιεραρχημένη, την κλειστή ή ανοιχτή, την θεσμοθετημένη ή άτυπη συλλογικότητα. Εν τέλει στον απανταχού Ελληνισμό, την ανθρωπότητα και την φύση. Οι πραγματικές κοινωνικές σχέσεις ανάμεσα σε όλες αυτές τις ομάδες είναι εξαιρετικά σημαντικές για την ευημερία των κοινωνιών, και την ευτυχία και αυτοπραγμάτωση των μελών τους.

Τα τελευταία χρόνια όμως, έχει γίνει μια τεράστια απορρύθμιση πολλών τέτοιων ειδών κοινωνικών σχέσεων: μεταξύ πολλών άλλων, oι Ελληνικές οικογένειες, οι Έλληνες γονείς, και βέβαια οι Έλληνες εργαζόμενοι υποφέρουν. Επίσης, τα επαγγελματικά συνδικάτα φαίνεται να δυσλειτουργούν και να μην εκφράζουν ούτε το συμφέρον της ομάδας που εκπροσωπούν ούτε βέβαια το κοινό όφελος. Και σημαντικότατα, οι σχέσεις πολιτών – κράτους περνάνε βαθιά κρίση, με ένα τεράστιο έλλειμμα εμπιστοσύνης, και απολύτως δικαιολογημένο, από την μεριά των πολιτών. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: Πώς θα μπορέσουμε να βελτιώσουμε αυτήν την κατάσταση; Πώς θα εμφυσηθεί ανανέωση και θα επαναπροσδιοριστεί ο στόχος των διαβρωμένων συλλογικοτήτων;

Ας δούμε συνοπτικά ένα σύνολο προτάσεων προς αυτή την κατεύθυνση, ξεκινώντας από το άτομο και κυρίως την ψυχολογία και συμπεριφορά του όταν αποτελεί μέρος μικρών ομάδων με κοινό σκοπό και περνώντας στις ειδικές ομάδες, στον εργαζόμενο, στα συνδικάτα και στις σχέσεις πολιτών-κράτους.

1. Προτείνουμε την δημιουργία ειδικών εκδηλώσεων διαρκείας ενός σαββατοκύριακου, από ομάδες εργασίας με θέμα ένα κοινό σκοπό (π.χ. την διερεύνηση ενός πολιτικού ζητήματος, την διαβούλευση για τα στρατηγικά σχέδια μιας περιοχής ή την βοήθεια μιας ομάδας με ανάγκες). Πέρα όμως από αυτόν το σκοπό, αυτές οι τριήμερες εκδηλώσεις θα είναι σχεδιασμένες ώστε να αυξάνουν την αυτογνωσία των μελών τους σε σχέση με το πως λειτουργούν και συμπεριφέρονται ως μέλη μικρών ομάδων (5-7) ατόμων: πως συμμετέχουν στην συλλογική λήψη αποφάσεων, πως διαπραγματεύονται, πως κατανέμουν ρόλους και διαχειρίζονται χρόνο, ποιο μοντέλο αρχηγίας υιοθετούν, και άλλες τέτοιες δεξιότητες που σχετίζονται με την αυτογνωσία και βελτίωση κάποιων χαρακτηριστικών μειονεκτημάτων των νεοελληνικών μικρών ομάδων. Σκοπός είναι η δημιουργία ιδιαίτερα αποδοτικών μικρών ομάδων των 5-10 ατόμων, που να μπορούν να δράσουν ως ένα σώμα για σκοπούς που διαλέγουν, με μια αρμονική ισορροπία του Εγώ με το Εμείς.

2. Προτείνουμε μέτρα για την εξυγίανση των συνδικάτων, μέσω δημιουργίας ασφαλιστικών δικλίδων και μεθόδων άμεσης αντιπροσώπευσης, ώστε να μπορούν τα μέλη των συνδικάτων (και όχι μόνο οι υποτιθέμενοι εκπρόσωποι) να εκφράζονται πραγματικά, όπως επίσης και ο μέσος εκτός συνδικάτου πολίτης, ο οποίος συχνά υποφέρει από του παρατεταμένους καταστροφικούς εκβιασμούς που μια μικρή ομάδα από κομματοτραφείς συνδικαλιστές συχνότατα δημιουργούν.

Συνδικαλιστική δράση σε κλίμακα παραγωγικής μονάδας πέρα από κομματικές εξαρτήσεις, είναι σημαντικός εξισορροπητικός παράγοντας για την οικονομία και πλεονέκτημα για την ίδια την επιχείρηση. Οι εκβιαστικές πρακτικές, ο κρατικοδίαιτος συνδικαλισμός, η κατάχρηση, η παρανομία, η κομματοκρατία στα συνδικάτα είναι καταστροφικές και κυρίως άδικες και ανήθικες πρακτικές.

Συνδικαλιστική δράση μπορεί να υπάρχει παντού και να εκφράζεται με διάφορες μορφές και τρόπους. Πρέπει όμως να υπάρχουν συγκεκριμένα όρια στις μεθόδους διαπραγμάτευσης που χρησιμοποιούνται από τα συνδικάτα όταν αφορά δημόσια αγαθά πρώτης ανάγκες και υπηρεσίες που επηρεάζουν σημαντικά βασικές ελευθερίες των υπόλοιπων πολιτών (δικαίωμα στην ζωή, στην υγεία, στην εργασία, ελεύθερη μετακίνηση στην επικράτεια, ασφάλεια)

Στο πλαίσιο της συνολικής διαπραγμάτευσης δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι οι άνεργοι δεν έχουν συνδικαλιστική εκπροσώπηση. Οι εκτός αγοράς εργασίας πολίτες εκπροσωπούνται μόνο από τους θεσμούς της δημοκρατίας.

3. Προτείνουμε μέτρα για την μεθοδευμένη αύξηση του κοινωνικού κεφαλαίου, μέσω της υποστήριξης δημιουργίας ανθρωποδικτύων σε κάθε εργασιακό και επισητμονικό τομέα με στόχο να εξασφαλιστούν συνέργειες ιδιαίτερα χρήσιμες όχι μόνο για τους ίδιους τους συμμετέχοντες και για τον κοινωνικό τους περίγυρο.

4. Προτείνουμε μια σειρά μέτρων για την σταδιακή αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς το κράτος, μέσω της δημιουργίας ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου εμπιστοσύνης κράτους – πολίτη ώστε να μην μπορεί έτσι απλά π.χ. να γίνεται εφαρμογή αναδρομικών μέτρων (π.χ. φορολογικών) και ανάκληση βασικών υποσχέσεων (π.χ. σταθερό καθεστώς για επενδύσεις ηλιακής ενέργειας) της κυβέρνησης προς τους πολίτες.

5. Προτείνουμε μέτρα για την ενίσχυση και ενσωμάτωση των κοινωνικών ομάδων που μειονεκτούν και κινδυνεύουν με αποκλεισμό από την υπόλοιπη κοινωνία, μέσα ένα πλέγμα θεσμών και δυναμικών οργανισμών με άμεση συμμετοχή συμπολιτών, οι οποίοι θα υποστηρίζονται ισχυρά ως προς την τεχνογνωσία και λειτουργικότητα τους.

6. Υποστηρίζουμε ενεργά και δημιουργούμε μια υποδομή υπηρεσιών ισχυροποίησης εμπιστοσύνης και εγγύησης ασφαλείας για κάθε είδους δράσεις πολιτών που ενισχύουν την τοπική κοινωνία και επιχειρηματικότητα, αυξάνουν την από κοινού αξιοποίηση πόρων, και την απαλλάσσουν από παρασιτικούς μεσάζοντες, όπως π.χ. ηλεκτρονικά δίκτυα car pooling, time sharing, άμεση επαφή μικροπαραγωγών με αγοραστές χωρίς μεσάζοντες, όπως και τις πολλές άλλες παρόμοιες καινοτόμες ιδέες που η Ελληνική δημιουργικότητα μπορεί να γεννήσει και να κάνει πραγματικότητα.

7. Όσον αφορά την ανεργία, η οποία είναι ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα της Ελλάδας σήμερα, με την νεανική ανεργία (κάτω των 25 ετών) να ξεπερνά το 65%, και τον μέσο δείκτη γύρω στο 30%, οι εκλεγμένοι πολιτικοί μας ασχολούνται και μεριμνούν αποκλειστικά για τους κρατικούς υπαλλήλους, δηλαδή τους πελάτες τους. Οι άνεργοι δεν αποτελούν μέρος καμίας συντεχνίας που θα μπορούσε να πιέσει τους πολιτικούς και την Κυβέρνηση για παροχές και επιδόματα. Μια σύγκριση τα λέει όλα: από την αρχή της κρίσης, έχασαν τη δουλειά τους περισσότερο από 1.000.000 συμπατριώτες μας – όλοι από τον ιδιωτικό τομέα – ενώ, μέχρι στιγμής, δεν έχασε τη δουλειά του ούτε ένας κρατικός υπάλληλος. Όπως διαβάζουμε καθημερινά στις εφημερίδες, οι πολιτικοί μας κόπτονται να βρουν τρόπο να αποφύγουν την απόλυση 25.000 κρατικών υπαλλήλων που έχει ρητά συμφωνήσει να υλοποιήσει η Κυβέρνηση στο Μνημόνιο. Προτείνουμε ορισμένες άμεσες δράσεις για να βοηθηθούν οι άνεργοι, αυτό το πιο ευάλωτο τμήμα της κοινωνίας μας. Συγκεκριμένα, προτείνουμε τα εξής:

(i) Μια άμεση απογραφή των ανέργων με τις δεξιότητές τους και τη δημιουργία μιας λειτουργικής βάσης δεδομένων που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την σύζευξη ανέργων και επιχειρηματιών – Ελλήνων και αλλοδαπών– που επιθυμούν να επενδύσουν σε νέες δραστηριότητες στην Ελλάδα. Η προσφορά ειδικευμένου προσωπικού είναι ένα από τα πιο κρίσιμα κίνητρα για να πεισθεί να επενδύσει ένας επιχειρηματίας. Η βάση δεδομένων, στα Ελληνικά και Αγγλικά, πρέπει να είναι εύκολα προσβάσιμη μέσω του διαδικτύου και να επικαιροποιείται συνεχώς, ενώ πρέπει να αποτελέσει και βασικό πυλώνα για οργανωμένη προσφορά υπηρεσιών εξ’ αποστάσεως από τους ανέργους προς παγκόσμιους μισθωτές.

(ii) Έναν ειδικευμένο ιστότοπο για τους ανέργους, όπου θα μπορούν να ανταλλάσουν πληροφορίες και εμπειρίες, να αλληλοβοηθούνται και να αλληλοϋποστηρίζονται, να οργανώνουν ομάδες διεκδίκησης δικαιωμάτων, κλπ.

(iii) Ένα ισχυρότατο πρόγραμμα αναβάθμισης των δεξιοτήτων των ανέργων, επίσης και μέσω δημιουργικού και εκπαιδευτικού εθελοντισμού. Σε πολλές περιπτώσεις, υπάρχει άγνοια μεταξύ των ανέργων για το ποιες ειδικότητες έχουν ζήτηση, ώστε να επιζητήσουν εκπαίδευση σε αυτές. Σχετικές πληροφορίες μπορεί να παρέχονται μέσω του ιστότοπου που περιγράφουμε ανωτέρω.

(iv) Ένα εκτεταμένο πρόγραμμα υποστήριξης ανέργων που επιθυμούν να ιδρύσουν δικές τους επιχειρήσεις για τις οποίες έχουν τα κατάλληλα προσόντα. Ο θεσμός μπορεί να λειτουργήσει ως θερμοκοιτίδα εξέλιξης επιχειρηματικών ιδεών.

Να τερματιστεί η χρήση των κονδυλίων της Ε.Ε. για την ανάδειξη και κατάρτιση του ανθρώπινου δυναμικού, ως εναλλακτικό επίδομα ανεργίας και φυτώριο συναλλαγής και διαφθοράς.

Η ενίσχυση των δεξιοτήτων, η κοινωνική αλληλεγγύη προς όποιον επιθυμεί να βοηθηθεί και είναι πρόθυμος να προσπαθήσει, η δεύτερη, η τρίτη, η τέταρτη…. ευκαιρία προς τους πολίτες δεν είναι ελεημοσύνη. Είναι προϋπόθεση για την ανάπτυξη όλων.

Οι ενεργές πολιτικές κατάρτισης να γίνουν πραγματικές πολιτικές ανάδειξης του παραγωγικού δυναμικού της χώρας, αξιοποίησης του πιο πολύτιμου πόρου της, του ανθρώπινου πόρου.

Όλες τις ανωτέρω δράσεις μπορεί να υποστηρίξει ο ιδιωτικός τομέας. Η «δημιουργία, ξανά» μπορεί να παίξει έναν εποικοδομητικό ρόλο ξεκινώντας μια «Κοινωνία Δημιουργικών Ανέργων» με πρώτη δράση την ανάπτυξη του ιστότοπου για τους ανέργους. Τις υπόλοιπες δράσεις μπορεί να υλοποιήσει μια «κοινοπραξία» εταιριών και ατόμων που θα ευαισθητοποιηθούν από προσπάθειες μελών της «δημιουργίας, ξανά». Η ανάγκη είναι μεγάλη και η προσπάθεια αυτή δεν μπορεί να περιμένει την πολυπόθητη ανάπτυξη που υπόσχονται οι πολιτικοί – και που δεν θα έρθει με τη λανθασμένη στρατηγική που ακολουθεί η Κυβέρνηση.

Συζητήστε αυτό το άρθρο στο χώρο του Φόρουμ (5 απαντήσεις).

Η Νέα Ελλάδα, όχι μόνο δεν θα απομακρυνθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά θα παίξει ένα κομβικό ρόλο στην Ευρώπη που έρχεται. Η πολύτιμη εμπειρία που θα αντληθεί από το παράδειγμα της ανόρθωσης της Ελλάδας θα χρησιμοποιηθεί για την βοήθεια όλου του Ευρωπαϊκού Νότου, που αντιμετωπίζει παρόμοια προβλήματα.

Για να μπορέσουμε όμως να ξεπεράσουμε την Ευρωπαϊκή κρίση που διανύουμε, που έχει φτάσει στο σημείο να δημιουργεί υπαρκτές απειλές για πιθανή αποσύνθεση του οικοδομήματος της Ένωσης, θα απαιτηθεί μια βαθύτατη θεσμική ενδυνάμωση και αύξηση του βαθμού ολοκλήρωσης της ενοποίησης. Το όραμα αυτό θα πρέπει να αποκτήσει μια μικρή αλλά ισχυρή και στοχοπροσηλωμένη ομάδα υποστηρικτών, με κατανομή σε διάφορες κομβικές θέσεις του Ευρωπαϊκού μηχανισμού αλλά και των χωρών - μελών. Η αντίσταση των κατεστημένων των επί μέρους εθνικών κυβερνήσεων προς την περεταίρω προαγωγή της ένωσης πρέπει να μειωθεί και πρέπει να καταστεί ξεκάθαρο ότι μια χαλαρή ή διασπασμένη Ευρώπη δεν θα μπορέσει να σταθεί ανάμεσα στα νέα οικονομικά αναπτυσσόμενα μεγαθήρια, που πέρα από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Βορειοαμερικανική ελεύθερη ζώνη εμπορίου, περιλαμβάνουν την διαρκώς αναπτυσσόμενη και κολοσσιαία Κίνα, την ανακάμπτουσα Ρωσία, αλλά και νέες ισχυρές δυνάμεις όπως η Ινδία και διάφορες άλλες χώρες και εμπορικές ενώσεις χωρών. Πρέπει να καταστεί πασιφανές στο μυαλό του κάθε Ευρωπαίου ότι ο τεχνολογικός και πολιτισμικός πλούτος τον οποίο οι πρόγονοι μας δημιούργησαν δεν θα μας δίνει για πολύ ακόμα προβάδισμα, μια και όλη η ανθρωπότητα αναπτύσσεται και συνεισφέρει. Και κυρίως, πρέπει να γίνει σαφές ότι μια ασθενής και διασπασμένη Ευρώπη, δεν θα μπορέσει να μείνει πιστή στις ανθρωπιστικές και δημοκρατικές αρχές της, εν τω μέσω πολύ ισχυρότερων οικονομιών που στηρίζονται, τουλάχιστον μέχρι τώρα, σε διαφορετικά καθεστώτα. Είναι ζήτημα πλέον επιβίωσης – και όχι με σκοπό τον παγκόσμιο ανταγωνισμό, αλλά με σκοπό την ενδυνάμωση εκείνη που θα επιτρέψει στην Ευρώπη να διατηρήσει την ανεξαρτησία της και τις αρχές της, ώστε να διαπραγματεύεται και να συνεργάζεται επί ίσοις όροις στην επερχόμενη παγκοσμιοποιημένη πραγματικότητα.

Για να φτάσουμε όμως εκεί, πέρα από άμεσες προτεινόμενες θεσμικές αλλαγές στους μηχανισμούς της Ένωσης, πρέπει να βρεθούν λύσεις για α) μια ουσιώδη εξισορρόπηση μεταξύ Βορρά και Νότου, β) να ρυθμιστεί ο ρόλος της Μεγάλης Βρετανίας, και γ) για να επανατοποθετηθεί σε γερές και αμοιβαία κατανοητές βάσεις η σημαντικότατη σχέση Ηνωμένων Πολιτειών και Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε επίπεδο απτών δράσεων λοιπόν, προτείνουμε:

1. Την δημιουργία μιας ισχυρής ενωτικής Ευρω-ομάδας με εκπροσώπηση σε κομβικές θέσεις όλων των Ευρωπαϊκών χωρών, που να προωθήσει ένθερμα την περεταίρω ολοκλήρωση.

2. Την δημιουργία δεξαμενών σκέψης για βασικά ζητήματα του μέλλοντος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με την Ελλάδα να αναλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο

3.Τον άμεσο πολλαπλασιασμό των σεμιναρίων ενημέρωσης αλλά και κάθε άλλης μορφής δημοσιότητας για τις θετικές επιπτώσεις και το όραμα της Ένωσης.

4. Την επιλεκτική προσέλκυση υψηλοτάτου επιπέδου Ευρωπαϊκού ανθρωπίνου δυναμικού στην Ελλάδα μέσω της δημιουργίας επιχειρήσεων και ερευνητικών κέντρων που να συνδυάζουν την φύση, το κλίμα, και το επίπεδο ζωής της Ελλάδας με ένα ιδιαίτερα ελκυστικό εργασιακό περιβάλλον.

Ένα θεμελιώδες, και ιδιαίτερα απτό, ζήτημα που δεσπόζει στο παγκόσμιο σκηνικό, είναι η κρίση της Δυτικής Δημοκρατίας. Τι εννοούμε όμως με αυτό? Υπό το πρίσμα των τελευταίων εξελίξεων, το ζήτημα είναι το εξής:

Ευτυχώς, τουλάχιστον για οποιονδήποτε οραματίζεται μια ανθρωπότητα ίσων ευκαιριών και με διαφύλαξη των βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων για όλους, η ανάπτυξη δεν αποτελεί πλέον μονοπώλιο του παραδοσιακού δυτικού κόσμου, αλλά έχει αρχίσει να επεκτείνεται, έστω και με ιδιαίτερες αντιθέσεις και ποικίλα άλλα ζητήματα, σε ένα μεγάλο μέρος της υφηλίου. Δυστυχώς όμως, αυτή η οικονομική ανάπτυξη και ανάπτυξη υποδομών, δεν συνοδεύεται σε πολλές περιπτώσεις από καθεστώτα που σέβονται τις βασικές Αρχές του Διαφωτισμού, της Δημοκρατίας, και της Ελεύθερης Σκέψης. Ακόμα πιο ανησυχητικά, διαφαίνεται ότι οι Δυτικές Δημοκρατίες, και κυρίως η Ευρώπη, έχουν ένα σημαντικό μειονέκτημα σε σχέση με άλλα πιο συγκεντρωτικά και ενδεχομένως αυταρχικά καθεστώτα: Η διατήρηση μακροπρόθεσμων στρατηγικών, και η επιτυχής υλοποίηση σημαντικών μεταρρυθμίσεων είναι ιδιαίτερα δύσκολη στις δυτικές δημοκρατίες. Γιατί? Επειδή η εναλλαγή των κυβερνώντων και το υψηλό πολιτικό κόστος μιας βραχυπρόθεσμα κατηγορίσιμης ως αντιλαϊκής αλλά μακροπρόθεσμα ιδιαίτερα ωφέλιμης για όλα τα κοινωνικά στρώματα πολιτικής, κάνουν τις δυτικές δημοκρατίες αργές και δύσκολες στην αναπροσαρμογή και έτσι κινδυνεύουν να χάσουν την αυτοδυναμία τους και να εξαρτηθούν από πολύ λιγότερο δημοκρατικούς κολοσσούς.

Έτσι, όχι μόνο ενδέχεται να μην επεκταθεί ο εκδημοκρατισμός και η διάδοση βασικών ανθρωπιστικών αρχών σε όλο τον αναπτυσσόμενο κόσμο, αλλά συγχρόνως διαφαίνεται ο κίνδυνος η Ευρώπη να πάψει να χαίρει του αυξημένου ανθρωπισμού και ελευθερίας της. Και βέβαια, ο κίνδυνος ακραίων καταστάσεων αυξάνει, υπό αυτό το σκεπτικό.

Οπότε, το παραπάνω θεμελιώδες ερώτημα σε σχέση με τους μηχανισμούς που θα επιτρέψουν να διασφαλίσουμε την βιωσιμότητα της Δυτικής Δημοκρατίας, πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο μιας ευρύτατης συζήτησης. Θα πρέπει όχι μόνο να ξεκινήσουμε από θεμελιώδη ερωτήματα, όπως το ποιά είναι μια τυπολογία των ποικίλων μορφών δυσλειτουργίας της Δημοκρατίας και πως τις μετράμε και αντιμετωπίζουμε, αλλά να δημιουργήσουμε μεθόδους αποδοτικής μέτρησης, εποπτείας και συνεχούς βελτιστοποίησης των βασικών λειτουργιών της Δημοκρατίας, με ένα ορθολογικό – εμπειρικό – τεχνολογικό σύνολο εργαλείων.

Πέρα από το θεμελιώδες αυτό ερώτημα του πώς θα επιτρέψουμε την Δημοκρατία και τις βασικές αρχές του Διαφωτισμού να παραμείνουν ισχυρές και κυρίαρχες στον 21ο αιώνα, τίθενται πολλαπλά άλλα σημαντικά ερωτήματα σε σχέση με την Ελλάδα στον κόσμο, και πιο συγκεκριμένα σε σχέση με την εξωτερική πολιτική και τις διεθνείς εμπορικές και πολιτιστικές σχέσεις, όπως: ποιό είναι το μέλλον της Αραβικής Άνοιξης και πώς σχετίζεται με την Ελλάδα? Ποιές είναι οι περεταίρω προοπτικές μεσογειακής συνεργασίας? Ποιές είναι οι επιπτώσεις και οι ευκαιρίες της τουρκικής ενδυνάμωσης? Πως εξισορροπούμε τις σχέσεις μας με την Ρωσία και την Κίνα, όπως και το υπόλοιπο μπλοκ των BRICS? Κάποιες άλλες ενδιαφέρουσες ευκαιρίες επίσης διαφαίνονται σε σχέση με την Λατινική Αμερική και την Αφρική, λαμβάνοντας υπόψιν την ανάπτυξη τους και τη δυνατότητα εξαγωγής τεχνογνωσίας και έργων.

Επίσης, εξαιρετικά σημαντικό μέρος της Ελλάδας εν τω Κόσμω αποτελεί ο απόδημος Ελληνισμός και οι απανταχού υπαρκτοί και εν δυνάμει Φιλέλληνες. Αυτό το δυναμικότατο τμήμα της Ελλάδας ελάχιστα έχει ακόμα συντονιστεί με τον εγχώριο Ελληνισμό. Αποτελεί, παραταύτα, ένα από τα πιο ζωντανά μέρη του. Παρακάτω προτείνουμε πολλαπλές συγκεκριμένες δράσεις για τους απόδημους και τους Φιλέλληνες.

Τέλος, θεωρώντας την Ελλάδα σαν ένα ενιαίο ζωντανό οργανισμό, με εκατομμύρια κύτταρα του παρελθόντος όπως και ακόμα περισσότερα αγέννητα μελλοντικά, εξαιρετικά σημαντικό ρόλο παίζει η επιλεκτική μεμβράνη μέσα από την οποία ο οργανισμός αυτός ανταλλάσσει, δανείζει και δανείζεται Ανθρώπους και Ιδέες με την ανθρωπότητα. Σε επίπεδο κράτους, το μεταναστευτικό ζήτημα αποτελεί μερική αντανάκλαση αυτής της ιδεώδους μεταφοράς. Πρέπει λοιπόν να ρωτήσουμε: Πως θα θέλαμε να σχεδιάσουμε την μελλοντική μας μεταναστευτική πολιτική – αμφίδρομα? Πόσο μπορούμε να την ελέγξουμε? Και σημαντικότατα, πως αντιμετωπίζουμε το μείζον ζήτημα της υπάρχουσας μετανάστευσης εντός της Ελλάδας, αλλά και την ολοένα και αυξανόμενη εκροή εγκεφάλων προς τα έξω?

Οπότε, κάποιες από τις βασικές Δράσεις που προτείνουμε είναι οι εξής:

1. Εντατική μελέτη του Θεμελιώδους ζητήματος της Δυτικής Δημοκρατίας στον 21ο αιώνα, όχι μόνο με θεωρητικά, αλλά και με εμπειρικό-τεχνολογικά εργαλεία και πειράματα.

2. Δημιουργία μιας πιο μακροχρόνιας και εκτεταμένης εξωτερικής πολιτικής σκέψης και σχεδίασης, με έμφαση στην Εμπορική και Πολιτιστική διάσταση, και επίσης ενεργοποιώντας το δίκτυο των αποδήμων προς αυτή την κατεύθυνση

3. Ενδυνάμωση του συντονισμού και ισχυρή συμμετοχή των αποδήμων στα εγχώρια ζητήματα – μέσω της επιστολικής ψήφου και ηλεκτρονικής ψήφου, μέσα από οργανωμένη περιοδική παρουσία αλλά και αδερφοποίηση και συμμετοχή σε βασικές λειτουργίες. Ο κάθε απόδημος που θέλει και μπορεί πρέπει να έχει πέρα από ένα κομμάτι γης και ένα κήπο για να καλλιεργήσει, ένα χώρο δραστηριοτήτων και μια ομάδα νέων παιδιών στην Ελλάδα για να μεταφέρει την εμπειρία του, να καθοδηγήσει και να ενδυναμώσει!

4. Μεθοδευμένη και επιλεκτική προσέλκυση εν δυνάμει Φιλελλήνων. Ο κάθε πολλά υποσχόμενος νέος του πλανήτη, πρέπει όχι μόνο να έρθει στην Ελλάδα και να αποκομίσει μια καλά προετοιμασμένη αξέχαστη εμπειρία, αλλά πρέπει και να αποκτήσει προσεκτικά ταιριασμένους φίλους από την χώρα και τους απόδημους. Αυτοί όχι μόνο θα συνεργαστούν μαζί του στο μέλλον ή θα δράσουν ως τη γέφυρα του με την Ελλάδα, αλλά θα αποτελούν και τον τρόπο για να έχει μια άμεση προσωπική φιλία με τον Ελληνισμό ο κάθε μελλοντικός ηγέτης της υφηλίου!

5. Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να βοηθήσει ενεργά στην φύλαξη των συνόρων μας, και κυρίως πρέπει να συμμετέχει κατά πληθυσμιακή αναλογία στην υποδοχή των παρανόμων μεταναστών που εισέρχονται στο χώρο της μέσω της Ελλάδας. Δεν νοείται η χώρα υποδοχής να έχει όλο το βάρος της υποστήριξης όλων αυτών των ανθρώπων που χρειάζονται την βοήθεια μας – η κάθε χώρα μέλος πρέπει να αναλαμβάνει το μέρος της διαδικασίας χειρισμού των μεταναστών που της αναλογεί.

6. Η εκροή εγκεφάλων θα μπορούσε να μην έχει μόνο αρνητικές επιπτώσεις, αν μπορούσαμε να διατηρήσουμε μια ισχυρή επαφή τους με τη χώρα. Έτσι και αλλιώς, ένας γόνιμος κύκλος παροδικής ανταλλαγής με την υπόλοιπη ανθρωπότητα μπορεί να είναι ιδιαίτερα εποικοδομητικός εκατέρωθεν. Πρέπει με κάθε τρόπο να φροντίσουμε να μετατρέψουμε την εκροή σε κάτι θετικό – δίνοντας κίνητρα για μερικού χρόνου συμμετοχή στα εγχώρια στους νέους ειδικευμένους αποδήμους και επιτρέποντας τους να δρουν ως γέφυρες με τους πιο μακροχρόνια απόδημους. Έτσι, ακόμα και αν η γεωγραφική απόσταση θα υπάρχει, οι εκρέοντες εγκέφαλοι θα αποτελούν γόνιμο μέλος του Ελληνισμού και πραγματικούς πρεσβευτές του στην υπηρεσία της Ανθρωπότητας.

Θέλεις να κρατήσεις επαφή;

Το email θα χρησιμοποιηθεί μόνο για να λαμβάνεις ενημερώσεις.
Υποχρεωτικό πεδίο
Πρέπει να το τσεκάρετε

Θέλεις να βοηθήσεις κι εσύ;

Η κρατική επιδότηση στη Δημιουργία, Ξανά! είναι ελάχιστη και δεν φτάνει ούτε για τη συμμετοχή μας στις εκλογές. Πρακτικά, τα βάζουμε όλα «από την τσέπη μας», ενώ τα μέλη, οι εθελοντές, αλλά και οι φίλοι μας, προσφέρουν καθημερινά τον χρόνο τους αφιλοκερδώς για πάμπολλα θέματα. Γι αυτό οι δωρεές είναι σημαντική βοήθεια!

Δωρεά μέσω Paypal

 

Άλλοι τρόποι δωρεάς

Οικονομική ενίσχυση