Περισσότερο παρά ποτέ, πάει να επικρατήσει η εκτίμηση του – πεισματικά απόντος της Ελληνικής πολιτικής σκηνής – Αλέκου Παπαδόπουλου. Ότι μάθαμε στην Ελλάδα να πορευόμαστε με το ένα χέρι υψωμένο μαχητική γροθιά, με το άλλο απλωμένο στην ζητιανιά.

Δείτε: σαν επόμενο, «διαδικαστικό» λέει, βήμα στην διαδικασία αναδιάρθρωσης του Ελληνικού χρέους (που την θεωρούσαν οι κυβερνώντες ανάθεμα προτού την θεωρήσουν τώρα αυτονόητη σωτηρία: τόσο απλά!) προβάλλεται η ψήφιση, από την Βουλή των Ελλήνων, των CAC. Των collective action clauses επί των σημερινών Ελληνικών ομολόγων, των ρητρών συλλογικής δράσης. Όπως μάθαμε τα CDS, τα spreads ή το haircut, σίγουρα δε το PSI ή το PSI+, τώρα θα ζήσουμε υπέροχες στιγμές με τα CAC.


Ο Όργουελ ήδη θα χαιρόταν: αν τα CDS ηταν τρόποι ασφάλισης (όσων μας δάνειζαν, δηλαδή όσων φόρτωναν «ρίσκο Ελλάδας»), η «μη ενεργοποίηση των CDS» με haircut 21%, 50% ή αισίως 72% τι είναι; Ένα εκλεπτυσμένο «Δεν πληρώνω!», όχι δικό μας των Ελλήνων, αλλά ενός τμήματος του διεθνούς συστήματος έναντι άλλου τμήματος. Αν το haircut το μεταφράσουμε σε καλά Ελληνικά, τι σημαίνει; «θα σε κοντύνω 10 ή 20 πόντους και θα πεις και ευχαριστώ». Με το PSI, δε, την «συμμετοχή (στον κίνδυνο) του ιδιωτικού τομέα», εννοούμε κάτι απλό: «Όσοι αγοράσατε χαρτιά μας και δεν είσαστε Κράτη, ούτε ΔΝΤ, ούτε Κεντρικές Τράπεζες (= «επίσημος τομέας»), κρίμα – χάσατε!».

Ε, έτσι λοιπόν έχουν κι ένα απλό και κατανοητό νόημα – άρα το θέλει κανείς – οι ρήτρες συλλογικής δράσης, τα CAC. Τι λένε; Ότι έρχεται η Βουλή των Ελλήνων (Ελληνικό δίκαιο, γαρ, εφαρμόζεται στα μέχρι τώρα υπερήφανα ομόλογά μας) και αποφασίζει πως άμα ένα 80% των ομολογιούχων δέχεται να κουρευτεί και να πληρωθεί «κάποτε στο μέλλον», άμα δέχεται ένα συμβιβαστικό επιτόκιο, τότε και οι υπόλοιποι οφείλουν να ακολουθήσουν. Προσέξτε, τώρα, την ιησουητική λεπτότητα – όχι δικιά μας, των συμβούλων μας του διεθνούς συστήματος! Ας τα ψηφίσουμε μεν τα CAC (δηλαδή ας απειλήσουμε), αλλά να μην το εφαρμόσουμε στην πράξη σε όσους – τελικά, τελικά – δεν προσέλθουν στο PSI! Γιατί; Α, για να μην υπάρξει ενεργοποίηση των CDS! Για να μην προκύψει credit event! Δηλαδή να μην γίνει δημόσια και πανηγυρικά παραδεκτό ότι η συμμετοχή στο PSI «μας» δεν θα είναι και τόσο εθελοντική. Η υποκρισία στο διεθνές σύστημα ονομάζεται best practice…

Επειδή όμως όλα αυτά είναι εν τέλει πολιτικά και όλα τα πολιτικά λειτουργούν βαθύτερα στο επίπεδο του κοινωνικού, τι θα φοβόμασταν εμείς; Ότι άμα έλθει στην υπερήφανη Βουλή των Ελλήνων το ζήτημα των CAC, με ανυπόκριτο ενθουσιασμό και με μαχητικές ιαχές θα υπερψηφισθεί η ρύθμιση. Και ύστερα όλες οι πολιτικές δυνάμεις θα διαγκωνίζονται για το ποια θα εμφανισθεί πιο «τιμωρητική» έναντι των κακών ξένων, που τόσο μας ταλαιπώρησαν όλον αυτό τον καιρό με τον καταπλεονεκτικό δανεισμό τους.

Και θα προχωρήσουμε ένα ακόμη βήμα στον δρόμο της αυτοδικαίωσης/αυτοθυματοποίησης της μικρής περιθωριακής χώρας, που όλοι οι έξω θέλουν το κακό της. Βολεύει πολιτικά. Βολεύει. Και ύστερα; Ύστερα θα ζητούμε (πρόσθετη) συμπαράσταση από τους «εταίρους» μας: «Με το ένα χέρι υψωμένο γροθιά, το άλλο απλωμένο στη ζητιανιά».

*Ο Αντώνης Παπαγιαννίδης είναι δημοσιογράφος.

Πηγή : www.protagon.gr

Συζητήστε αυτό το άρθρο στο χώρο του Φόρουμ (0 απαντήσεις).

Θέλεις να κρατήσεις επαφή;

Το email θα χρησιμοποιηθεί μόνο για να λαμβάνεις ενημερώσεις.
Υποχρεωτικό πεδίο
Πρέπει να το τσεκάρετε

Θέλεις να βοηθήσεις κι εσύ;

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ δεν παίρνει κρατική επιχορήγηση. Για τη λειτουργία της, στηρίζεται αποκλειστικά σε εισφορές μελών, σε δωρεές φίλων και φυσικά σε πολλές ώρες εθελοντικής εργασίας. Βοήθησε το μοναδικό κόμμα που αντιτίθεται στον κρατισμό κάθε απόχρωσης.

Δωρεά μέσω Paypal

 

 

 

 

 

 

Άλλοι τρόποι δωρεάς

Οικονομική ενίσχυση